Weer nieuwe meldplichten | lang leve de bureaucratie!

Met dank aan Europa en de ICT creëert de Nederlandse wetgever steeds meer bureaucratie. Het recent ingediende wetsvoorstel op grond van de Europese detacheringsrichtlijn is daar een voorbeeld van. In het persbericht schrijft het verantwoordelijke ministerie:

18 andere lidstaten hebben al zo’n meldingsplicht. De plicht gaat in zodra het ICT-systeem af is waarmee de meldingen worden geregistreerd. Dit systeem zorgt ervoor dat de administratieve lasten voor bedrijven laag zijn.

Detachering?

Uit wat ik over het wetsvoorstel las, maak ik op dat de terminologie weinig te maken heeft met het klassieke begrip ‘detachering‘, namelijk het door een opdrachtnemer ter beschikking stellen van personeel aan een ander (opdrachtgever), waarbij het personeel onder leiding van die opdrachtgever werkt.

Dat woord ‘ter beschikking stellen‘ staat nog wel in de definitie van het wetsvoorstel, er staat (onderstreping door mij):

transnationale dienstverrichting: 1. het voor rekening en onder toezicht en leiding van de dienstverrichter ter beschikking stellen van een werknemer aan de dienstontvanger om arbeid te verrichten in een andere lidstaat dan de staat waar de werknemer gewoonlijk arbeid verricht in het kader van een overeenkomst tussen de dienstverrichter en de dienstontvanger (…)

Met ‘ter beschikking stellen‘ lijkt dit wetsvoorstel helemaal niets te maken te hebben, want in de memorie van toelichting wordt gesproken over het door een buitenlandse onderneming verrichten van arbeid in Nederland. Zie bijvoorbeeld in de memorie van toelichting, onderstreping door mij:

De detacheringsrichtlijn is van toepassing op in een lidstaat gevestigde ondernemingen die in het kader van een grensoverschrijdende dienstverrichting werknemers ter beschikking stellen in een andere lidstaat: detachering. Er worden in de richtlijn drie vormen van detachering onderscheiden.

1. Zuivere dienstverlening. Hiermee wordt bedoeld dat een dienstverrichter uit de ene lidstaat onder zijn leiding en toezicht en op zijn rekening met personeel een klus komt uitvoeren in een andere lidstaat. Denk bijvoorbeeld aan een Duits bedrijf dat in opdracht van een Nederlandse dienstontvanger een brug komt bouwen.
2. Detachering binnen multinationale concerns. Detachering kan ook plaatsvinden door een medewerker van een vestiging van een concern in de ene lidstaat te detacheren naar een vestiging van hetzelfde concern in een andere lidstaat.
3. Uitzendarbeid. Het ter beschikking stellen van uitzendkrachten in een andere lidstaat dan waar het uitzendbureau is gevestigd. Bij uitzendarbeid liggen leiding en toezicht niet meer bij de dienstverrichter (het uitzendbureau), maar bij de inlener (meestal de dienstontvanger). Het uitzendbureau blijft verantwoordelijk voor de arbeidsvoorwaarden van de uitzendkracht.

Ik begrijp niet waarom het begrip detachering nog wordt gebruikt. Door middel van verhullend taalgebruik wordt hier gezegd dat de wet zal gelden voor iedere buitenlandse onderneming die arbeid in Nederland verricht.

Gevolgen van de toepasselijkheid

De belangrijkste verplichting van de buitenlandse ondernemer, die onder de voorgestelde wet valt, is dat hij vóór aanvang van zijn activiteiten in Nederland een melding aan de Nederlandse overheid moet doen, waarbij hij een groot aantal gegevens moet verstrekken, onder meer de gegevens van alle werkzame personen. Voorts dienen een groot aantal gegevens op de werkplek aanwezig te zijn.
Die verplichtingen gelden ook voor buitenlandse zelfstandigen die in Nederland werkzaam zijn, ten minste als zij werkzaam zijn in bij algemene maatregel van bestuur aangewezen sectoren van het beroeps- of bedrijfsleven.
Als de wet niet wordt nageleefd, kunnen er fikse bestuurlijke boetes worden opgelegd.

In het persbericht kondigt het ministerie aan dat kleine bedrijven zullen worden uitgezonderd. Daarmee lijkt in tegenspraak dat de wet ook voor kleine zelfstandigen zal gelden.

Redenen voor de wet

De motivering van deze regelgeving schijnt te zijn dat malafide werkgevers via het opzetten van bijvoorbeeld postbusondernemingen de doelen van de detacheringsrichtlijn ondergraven.

Mij lijkt dat ook reguliere buitenlandse ondernemingen zwaar door deze wetgeving worden getroffen. (Maar kennelijk doen al 18 lidstaten hetzelfde.)

Over het doel van het wetsvoorstel staat in de memorie van toelichting:

a. Doel van het wetsvoorstel

Het doel van dit wetsvoorstel is een betere handhaving van de detacheringsrichtlijn te bewerkstelligen. Daardoor kunnen werknemers de sociale bescherming genieten waar zij recht op hebben en wordt een gelijk speelveld tussen ondernemingen bevorderd. De laatste jaren proberen steeds meer malafide bedrijven de schijn te wekken dat er sprake is van detachering. Zodoende kunnen zij de arbeidsvoorwaarden van het land waar gewerkt wordt omzeilen en betalen zij de lagere sociale premies van het land van vestiging. Daarnaast worden wetten die een minimumbescherming bieden aan werknemers, zoals wetten over arbeidstijden en het minimumloon ontdoken. In de handhavingsrichtlijn (hierna: de richtlijn) zijn daarom instrumenten opgenomen om te garanderen dat de rechten van gedetacheerde werknemers daadwerkelijk worden geëerbiedigd. Om een betere handhaving mogelijk te maken zijn onder meer gegevensuitwisseling, grensoverschrijdende boete-inning, de mogelijkheid voor ketenaansprakelijkheid voor loon en de mogelijkheid voor een meldingsplicht in de richtlijn opgenomen. Tegelijkertijd biedt de richtlijn dienstverrichters meer duidelijkheid over het juridisch kader door bijvoorbeeld te specificeren naar welke elementen een handhavende instantie kan kijken om te beoordelen of er sprake is van detachering en door nader te specificeren welke informatie door de lidstaten moet worden ontsloten over de door dienstverrichters na te leven verplichtingen.

Met dit wetsvoorstel wordt de richtlijn omgezet in Nederlandse wet- en regelgeving. Het past uitstekend binnen de inspanningen van het kabinet om gelijk loon voor gelijk werk op dezelfde werkplek te bevorderen. De regering heeft gewerkt aan voortvarende omzetting van de richtlijn door in dit wetsvoorstel bepalingen op te nemen over onder meer de wijze van uitvoering van de meldingsplicht voor grensoverschrijdende dienstverlening in Nederland, administratieve samenwerking en wederzijdse bijstand en door verbetering van de toegang voor dienstverrichters en gedetacheerden tot informatie over voor hen uit het Nederlandse recht voortvloeiende verplichtingen te regelen. Met dit wetsvoorstel kan daarnaast beter zicht worden verkregen op Europese dienstverrichters in Nederland, kan informatie worden uitgewisseld met andere lidstaten en kunnen boetes grensoverschrijdend worden geïnd. Het is daarmee van grote toegevoegde waarde om de balans tussen de bescherming van werknemers en het vrij verkeer van diensten te herstellen.

Naast de implementatie van de handhavingsrichtlijn, dringt het kabinet op Europees niveau aan op aanpassing van de detacheringsrichtlijn en op uitbreiding van de in de handhavingsrichtlijn vastgelegde ketenaansprakelijkheid voor het verschuldigde loon naar andere sectoren dan de bouwsector. Nederland heeft hier het goede voorbeeld in gegeven: met de Wet aanpak schijnconstructies is de ketenaansprakelijkheid voor cao-loon voor alle sectoren waarin gewerkt wordt met een arbeidsovereenkomst of een overeenkomst van opdracht ingevoerd. Daarnaast is met de Wet aanpak schijnconstructies onder andere geregeld dat werkgevers- en werknemersorganisaties en de Inspectie SZW informatie met elkaar kunnen delen indien het vermoeden bestaat dat een werkgever zijn cao-verplichtingen niet nakomt en dat een werknemer niet het volledige wettelijk minimumloon krijgt uitbetaald. Inhoudingen op of verrekeningen met het wettelijk minimumloon zijn niet toegestaan. Het geheel van maatregelen draagt bij aan het realiseren van gelijk loon voor gelijk werk op dezelfde werkplek.

Gemeenschappelijke Europese markt

Het lijkt er op dat door middel van dit wetsvoorstel twee belangrijke klassieke vrijheden van de gemeenschappelijke Europese markt, te weten vrij verkeer van diensten en van werknemers, flink worden ondergraven.

Het wetsvoorstel illustreert in ieder geval dat internationaal ondernemen alleen mogelijk is met goede juridische ondersteuning. De arbeidsrechtspecialisten krijgen er weer het nodige werk bij.

Meer informatie

 

Over Ellen Timmer, advocaat ondernemingsrecht @Pellicaan

Verbonden aan Pellicaan Advocaten, http://www.pellicaan.nl/, kantoor Capelle aan den IJssel (Rotterdam), telefoon 088-6272287, fax 088-6272280, e-mail ellen.timmer@pellicaan.nl ||| Weblogs: algemeen: https://ellentimmer.wordpress.com/ ||| modernisering ondernemingsrecht: http://flexbv.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in Arbeidsrecht, Bestuursrecht, Europa, Fraude, witwasbestrijding, Wwft, Internationale handel en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s